Beyond Peak Indifference verslag 3 & 10 februari 2021 door Markus Appenzeller

Hij is begonnen - de C4C6-lezingenreeks van dit jaar. En hoewel de reeks nog steeds urgente onderwerpen op de agenda zet, is het format dit keer anders. Voor het eerst werken we samen met de Rotterdamse Academie van Bouwkunst.

Covid19 maakte van de lezingen online events en dialogen, in plaats van eenrichtingsverkeer, waarbij altijd een groep studenten betrokken is. De serie ging van start met een inleidende afbakening van het onderwerp door Thijs van Spaandonk, mijn collega in Rotterdam. We markeerden het gebied dat we in de komende 13 weken willen onderzoeken. Voor ons is klimaatverandering een probleem dat verder gaat dan technische oplossingen of het planten van meer bomen. Het is het meest ingrijpende proces waarmee de mensheid in honderden jaren te maken heeft gehad en wij geloven dat het alle aspecten van het leven zal beïnvloeden. De vraag is: hoe? Bij de voorbereiding hebben we ontdekt dat het aanbod van echte antwoorden echt beperkt is. Wij konden niet veel voorbeelden vinden die verder gaan dan het planten van bomen op gebouwen. Wij bevinden ons nog in de fase waarin de vragen geformuleerd worden. We staan nog aan het begin van het definiëren van oplossingen. Het is onvermijdelijk dat iedere beginnende stedenbouwkundige, architect en landschapsarchitect een eigen antwoord ontwikkelt en wij willen studenten dwingen daarmee voor de dag te komen door hen bloot te stellen aan de actuele vragen.

Onze eerste gast was Scott McAulay. Deze oprichter van de Anthropocene Architecture School, zelf nog student, overtuigde ons - zonder enig architectonisch ontwerp te tonen - dat architectuur een systemische verandering nodig heeft. In zijn ogen moet alles - van het bedenken van materialen en materiaalcycli, tot de bouwpraktijk - opnieuw worden bekeken en uitgevonden. Verandering begint met het veranderen van de manier van denken van mensen. Dat is wat hij met zijn school nastreeft in de vorm van masterclasses, workshops, programma's en gesprekken met medestudenten. Het was verbazingwekkend om de energie te voelen die hij heeft en hoe eenvoudig het kan zijn om actief te worden: vastberaden zijn en een agenda hebben. Maar het toonde ook de lange weg die we nog te gaan hebben om de fundamentele veranderingen te bereiken die we nodig hebben en de weinige tijd die we hebben om dat te doen.

Vorige week kwamen Marina Dubova en Pierce Myers - twee afgestudeerden van het Strelka Instituut in Moskou - bij ons. Hun afstudeerproject had een enigszins traditionele aanpak, maar introduceerde een schaal die letterlijk de omvang van de uitdaging waarvoor we staan, laat zien. Terwijl we discussiëren over hoe we onze broeikasgassen kunnen verminderen, hebben we nog steeds geen antwoord op de vraag hoe we de CO2 die zich al in de atmosfeer bevindt, terug in de grond krijgen. Hun suggestie: CO2 uit de atmosfeer opvangen en opslaan in de uitgestrekte basaltformaties van Siberië met behulp van chemische processen en atoomenergie als middel om koolstofneutrale elektriciteit te produceren. Hoewel zij hun voorstel zelf zien als een kunstproject, roept het de vraag op of de wereld niet toe is aan een nieuw 'landing op de maan-uitdaging'-moment. Een verbintenis die onhaalbaar lijkt, maar de volledige steun heeft van de wereldgemeenschap. Uit de daaropvolgende discussie bleek dat er een kloof bestaat tussen de verandering van levensstijl die wordt gepropageerd en de technologische benadering waarbij de huidige ideologie en denkwijze worden gebruikt om een probleem op te lossen. Beide houdingen zijn geloofwaardig, maar het is goed mogelijk dat we beide moeten combineren om te bereiken wat we moeten bereiken als het gaat om klimaatverandering.

Beyond Peak Indifference vindt elke woensdagavond plaats om 20:00 uur. Ontwerpers, onderzoekers, economen, juristen, politici en activisten zullen de komende weken aan het woord komen. Het is te volgen als live stream van de gesprekken op de Facebook-pagina van de Academie van Bouwkunst. Tune in!

Delen