Yves Paquay

Mensen Nesten

Wat als we opnieuw leren nestelen? 
 

In een vervreemd tijdperk waarin bouwen een industriële machine is geworden – beton dat de aarde verstikt, comfort dat de toekomst hypothekeert – keert dit project terug naar de essentie. Mensen Nesten onderzoekt hoe we kunnen bouwen zoals vogels, bevers en ovenvogels dat doen: met wat de plek zelf geeft, met eigen handen, zonder afval.

Ecodorp Wilde Nesten verrijst in de Mechelse Heide, een landschap getekend door ontginning maar genezend door tijd. Acht radicale nesten ontstaan hier – elk een experiment in minimaal leven, maximale verbinding. De Riethoeve van strobalen en riet vormt het warme hart. De Dennenappel groeit uit levende bomen die ineensmelten tot een organisch geraamte. De Kloof van Zoden graaft zich in de helling, gebouwd uit aarde en wortels. De Rietvanger zweeft boven het moeras – een geweven cocon die schommelt met de wind. Het Zandbastion verrijst uit gecomprimeerd zand van het talud zelf, zwaar en duurzaam als de eeuwen.

Sommige nesten kennen geen ramen, deuren of verwarming. Sommige zijn seizoensgebonden. Ze vragen dat je sprokkelt, bouwt, onderhoudt. Dat je accepteert dat comfort kan voortkomen uit massa, uit gemeenschap, uit een goed geplaatste slaapplek onder dikke dekens.

Dit is geen romantisch ideaal maar een noodzakelijke verkenning. De bouwsector veroorzaakt 37% van de wereldwijde CO₂-uitstoot. We moeten anders. Mensen Nesten toont dat anders bouwen betekent: terugkeren naar ambacht, naar geduld, naar materialen die ademen en vergaan. Naar architectuur die niet bezit maar deelt. Die niet eeuwig wil zijn, maar mag terugkeren naar de grond.

Durf jij te nestelen?


Afstudeerdatum: 29 oktober 2025
Afstudeercommissie: Maartje Lammers (mentor), Maike van Stiphout, Pierre Jennen
Toegevoegde leden t.b.v. het examen: Marlies Boterman, Peter van Assche